บทที่ 1135 ชัยชนะอยู่ในกำมือ

“หวานหวานยอดรัก!”

“พี่เสิ่นหลาง!”

เสิ่นหลางได้ยินแล้วรู้สึกสำราญใจยิ่งนัก ฝีเท้าพลันว่องไวขึ้นขณะก้าวย่ำไปบนพื้นหิมะพลางสรวลว่า “หวานหวานยอดรัก พวกเราจะประสานหยินหยางกันเมื่อไหร่ดีจ๊ะ!”

หลี่อวี้หวานสรวลตอบ “พี่ชายคนดี ตรงนี้เลยดีไหมเจ้าคะ? ให้ฟ้าเป็นม่าน ดินเป็นเตียง มีขุนเขาหิมะอันเก่าแก่เป็นพยานถึงความงดงามของพวกเรา” เสิ่นหลางถามทีเล่นทีจริงว่า “งดงามเพียงใดรึ?”

หลี่อวี้หวานโอบรอบคอเขาพลางกระซิบแผ่วเบา “ลองทายดูสิเจ้าคะว่า กายข้ากับหิมะ สิ่งใดจะขาวนวลกว่ากัน?”