บทที่ 1134 หิมะมีรสหวานเล็กน้อย

เกล็ดหิมะโปรยปราย เมื่อทอดสายตาไปทั่วสารทิศ ฟ้าดินล้วนบริสุทธิ์ผุดผ่อง ยอดเขาหิมะสองลูกตั้งตระหง่านอยู่บนผืนพสุธา ขุนเขาเชื่อมต่อกันอย่างใกล้ชิดจนเกิดเป็นแนวสันเขาที่คับแคบ ประดุจดั่งประตูสวรรค์ที่ทอดสู่เบื้องบน ทัศนียภาพช่างงดงามไร้ที่ติ

ผมสีดำขลับตัดกับอาภรณ์สีแดงเพลิง ผิวพรรณของหลี่อวี้หวานดูจะขาวนวลยิ่งกว่าหิมะเสียอีก นางเอียงคอเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มบางๆ ประดุจธิดาแห่งเหมันต์ หรือประดุจสิ่งที่สรวงสวรรค์รังสรรค์ขึ้นมาโดยปราศจากจุดด่างพร้อยใดๆ เสิ่นหลางมิได้ตอบคำถามของนาง เขาเพียงแต่จ้องมองนางด้วยความปรารถนาที่จะสลักใบหน้านี้ไว้ในส่วนลึกที่สุดของดวงวิญญาณ

ด้วยเหตุนี้ หลี่อวี้หวานจึงถูกจ้องจนเริ่มทำตัวมิถูก ใบหน้าของนางเริ่มขึ้นสีระเรื่อ เอ่ยเสียงเบาว่า "เหตุใดจึงจ้องมองข้าเช่นนี้ มิใช่ว่ามิเคยเห็นเสียหน่อย..." มีเพียงสวรรค์ที่ล่วงรู้ว่าท่าทางของนางยามนี้ตราตรึงใจเพียงใด

เสิ่นหลางอดมิได้ที่จะโอบกอดนางไว้พลางสรวลเบาๆ "ทั้งชีวิตก็มองมิพอ..." ทันใดนั้นเขาพลันขมวดคิ้ว คลายอ้อมกอดออกแล้วก้มมองฝ่ามือของตนเอง ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเหงื่อ เขามองหลี่อวี้หวานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เจ้าบาดเจ็บรึ?"

หลี่อวี้หวานปิดปากสรวล "จะเกินไปแล้วเจ้าค่ะ เพียงแค่ปืนไฟไม่กี่กระบอก หน้าไม้ไม่กี่คัน มิอาจระคายผิวข้าได้นานแล้ว”