บทที่ 1139 ร่ำลาท่ามกลางหิมะ

รัตติกาลอันมืดมิด ไร้แสงจันทร์ หิมะโปรยปั้นมหาศาล กลุ่มฝุ่นควันที่เกิดจากหิมะถล่มอันน่าสะพรึงกลัวยังคงพุ่งตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ผู้คนนับไม่ถ้วนดิ้นรนและแผดร้องอย่างโหยหวน ทว่าผู้คนจำนวนมากกว่านั้นกลับถูกฝังกลบอยู่ภายใต้มวลหิมะอย่างสมบูรณ์

มีผู้ที่ตะเกียกตะกายปีนป่ายออกมาได้อย่างยากลำบาก ทว่าก็ถูกหน่วยรบของอันเดรฟที่ไล่ตามมาสังหารทิ้งทันที เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้สถานการณ์การรบพลิกผันอย่างที่มิเคยเป็นมาก่อน

เสิ่นหลางนอนระเนระนาดอยู่บนพื้น ร่างกายโชกไปด้วยโลหิต เขาพยายามจะลุกขึ้น ทว่ากลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เขาพยายามมองหาหลี่อวี้หวานอย่างยากลำบาก เอื้อมมือไปกุมมือนางไว้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า “พี่หญิง... พี่หญิงพระแม่... ท่านรีบไปเสีย...”

หลี่อวี้หวานพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ในปากเต็มไปด้วยโลหิต ทว่าในดวงตากลับฉายแววเพลิงโทสะอันรุนแรง นางหันมามองเสิ่นหลางแล้วดึงตัวเขาขึ้นมา นางสะอื้นไห้กล่าว “ข้าจะพาเจ้าไป... ข้า... บาดเจ็บหนักนัก ไร้กำลังจะปกป้องเจ้าต่อไปได้ ทำได้เพียงพาเจ้าหนีไปเท่านั้น”

เสิ่นหลางมองดูเหล่าพี่น้องที่หลงเหลืออยู่รอบกาย แล้วเค้นเสียงคำรามอย่างยากลำบาก “คน! มานี่เร็ว!” หลิ่วต้ากวางรีบวิ่งรุดเข้ามาพลางเอ่ยเสียงสั่น “พี่ใหญ่... ข้า...”