บทที่ 1140 วิบากแห่งเหตุและผล

ความฝัน วังวน วิจิตรพิสดาร เปลี่ยนแปรมิมิหยุดหย่อน ยากแท้หยั่งถึง สรรพสิ่งผุดพรายขึ้นในมโนนึก ทุกภาพลักษณ์เวียนว่ายตายเกิด ความทรงจำแต่ชาติปางก่อนและชาติภพนี้ถักทอประสานกัน จนกลายเป็นรูปลักษณ์ที่ยากจะพรรณนา

จมดิ่งอยู่ ณ ปลายทางแห่งสติที่พร่าเลือน ร่วงหล่นสู่ก้นบึ้งแห่งขุมนรกมืดมิด คล้ายตื่นคล้ายมัวเมา ประดุจโลกหยุดนิ่ง และประดุจผ่านพ้นไปแล้วนับพันปี เสียงเริ่มปรากฏขึ้น ในยามที่เจตจำนงยังมืดบอด มิมิชัดแจ้ง มีคนกำลังกู่ร้อง มีคนกำลังร่ำไห้สะอึกสะอื้น เสียงนั้นยิ่งมายิ่งดัง ภาพนับไม่ถ้วนยิ่งมายิ่งแจ่มชัด จากนั้นเสียงก็เลือนหาย ภาพก็แตกสลาย

ในที่สุด สรรพเสียงอันยิ่งใหญ่กลับไร้สุ้มเสียง รูปมิลักษณ์อันมหึมากลับไร้รูปร่าง ลืมตาขึ้นมาเห็นสิ่งใด? ยังคงเป็นหิมะ หิมะท่ามกลางความมืดมิด

รอบกายไร้ซึ่งแสงสว่าง มีเพียงความหนาวเหน็บที่สัมผัสได้เพียงเอื้อมมือ และเสียงลมที่พัดกรรโชก สติยังคงขุ่นมัว เสิ่นหลางดิ้นรนปรารถนาจะลุกขึ้น ทว่าทั่วร่างกลับเจ็บปวดรวดร้าวระคนชาหนึบ มิอาจขยับเขยื้อนได้แม้เพียงนิด ร่างถูกปกคลุมด้วยหิมะขาว มีเพียงช่วงไหล่ขึ้นไปที่โผล่พ้นเหนือผืนหิมะ กระดูกมิทราบว่าหักไปกี่ท่อน และมิทราบว่าหลับใหลไปนานเท่าใด

ไร้เรี่ยวแรงดิ้นรน ทำได้เพียงเผชิญหน้ากับลมหนาวและโศกนาฏกรรมแห่งความมืดมิดที่ถาโถมเข้ามา หัวใจยิ่งมายิ่งเจ็บปวดร้าวราน ภาพเหตุการณ์อันสยดสยองผุดขึ้นในใจ สติเริ่มกลับมาแจ่มชัดยิ่งขึ้น เสิ่นหลางนิ่งเงียบ สุดท้ายทำได้เพียงทอดถอนใจยาวด้วยความอนาถ