บทที่ 1141 โลกนี้ยากจะมีวิธีที่สมบูรณ์พร้อมทั้งสองทาง

ท่ามกลางแผ่นฟ้าและผืนดินที่มืดมิด ลมหนาวพัดกรรโชก

ซู่โยวจื่อในชุดนักพรตที่โบกสะบัดตามแรงลม เส้นผมยาวปลิวไสว นางจ้องมองศิษย์ที่นอนราบอยู่บนพื้น ดวงตาเริ่มแดงก่ำ

นางค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหา ลูบไล้ใบหน้าของเสิ่นหลางแผ่วเบาพลางเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ “เจ้าเอาแต่คำนึงถึงบ้านเมืองและใต้หล้า เอาแต่คิดเผื่อคนรอบข้าง แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะคิดถึงตนเองบ้างเล่า?”

“ศิษย์โง่เอ๋ย วันคืนที่ต้องตรากตรำทำศึกเหนือล่องใต้ ชีวิตที่ต้องร่อนเร่พเนจร การห้ำหั่นกันบนเส้นแบ่งความตายเช่นนี้ เป็นชีวิตที่เจ้าปรารถนาจะใช้จริงๆ รึ?”

“ยามอยู่ที่อารามเมฆขาว เจ้ามักบอกกับอาจารย์เสมอว่า การแก่งแย่งชิงดีนั้นช่างไร้สาระ ความทะยานอยากในอำนาจมีแต่จะทำให้คนสูญเสียสิ่งต่างๆ มากขึ้น ความงดงามที่สุดของชีวิตคือความเรียบง่ายและสุขสงบ คือความรักและสายใยครอบครัว”