บทที่ 1144 ปิดฉากบรรเลง เพลงยาวนิรันดร์

เห็นได้ชัดว่าในใจของหลี่อวี้หวานเปี่ยมไปด้วยเพลิงโทสะ ความซมซานตลอดการเดินทาง การที่พลังภายในเหือดแห้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนได้รับบาดเจ็บ ความขวัญเสียจากเหตุการณ์หิมะถล่ม ความจนปัญญาในยามถูกบีบขึ้นสู่ยอดเขา อีกทั้งยังต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของเสิ่นหลาง หัวใจที่แตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า อุตส่าห์ตั้งตารอจนน้องสาวตนเองมาถึง... ผลปรากฏว่าน้องเมียกลับลักลอบประสานหยินหยางกับพี่เขยเสียก่อน

นางพกพาความโกรธแค้นไว้เต็มอก ผสมโรงด้วยความหึงหวง เจตนาสังหารในใจจึงมิอาจปกปิดได้อีกต่อไป นางพุ่งตรงเข้าใส่ทัพศัตรูที่กำลังเหนื่อยล้าทันที วินาทีนั้น หิมะบนพื้นถูกม้วนขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยพลังภายในอันไร้รูป ยามนี้นางมิได้เคลื่อนไหวประดุจภูตพราย ทว่ากลับรุกรบอย่างองอาจดุดัน สองมือคอยร่ายเวทดัชนีที่สลับซับซ้อนจนเสิ่นหลางยังมิอาจทำความเข้าใจ พลังภายในระเบิดออกระลอกแล้วระลอกเล่า ประดุจคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำที่ซัดสาดออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ผู้คนหนีตาย ผู้คนดับสูญ เสิ่นหลางสั่งการทันที "เหล่านักรบผู้กล้าแห่งเย่เฮ่อ จงไล่ล่าเศษเดนทัพ อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว" การปรากฏตัวของเขาช่วยสร้างความมั่นใจและพลังขวัญให้แก่ทุกคน ในพริบตาเจตจำนงแห่งการรบก็ระเบิดออก ทหารต่างควบม้าพุ่งทะยานไปเบื้องหน้า

นี่คือการสังหารหมู่ที่มิมิมีสิ่งใดให้น่าลุ้น เพียงครึ่งชั่วยามทหารม้าสองพันนายก็พินาศสิ้น นั่นเป็นเพราะพวกมันขี่ม้าหนีไปทั่วทิศทาง มิเช่นนั้นหลี่อวี้หวานคงจัดการได้รวดเร็วกว่านี้ นางเดินกลับมาพร้อมเส้นผมที่แผ่สยาย ทว่าตามร่างกายกลับมิมิมีฝุ่นละอองติดกายแม้เพียงนิด นางเอ่ยเสียงดัง "มิมิพบตัวอันเดรฟ ข้าเหลือคนเป็นไว้สามคน เจ้าไปถามเอาเอง รีบถามทิศทางมา แล้วตามหามัน สังหารมันเสีย!"

เสิ่นหลางลอบกลืนน้ำลาย มิกล้าเอ่ยคำใดแม้เพียงครึ่งคำ ได้แต่ซมซานไปทำการสอบสวน สตรีที่กำลังหึงหวง เขาเข็ดขยาดมิกล้าตอแยจริงๆ เขารุดไปหาผู้รอดชีวิตทั้งสามคน เสิ่นหลางย่อตัวลงมองดูพวกมันที่ยามนี้ขวัญหนีดีฝ่อจนร่างกายสั่นเทาไปทั้งร่าง