บทที่ 1145 ทัศนียภาพ

ที่นี่คือที่ใด? ที่นี่คือถิ่นฐานของชนเผ่าหนี่ว์เจินตะวันออก เป็นสถานที่ที่โศกนาฏกรรมบังเกิดขึ้น อันเดรฟคุกเข่าอยู่ตรงนี้ คุกเข่าอยู่ท่ามกลางพุ่งหิมะ ประดุจดั่งรูปปั้นแห่งการสำนึกบาป การสิ้นชีพของมัน คือการประกาศอย่างสมบูรณ์ว่าต้าจิ้นและหนี่ว์เจินได้รับชัยชนะครั้งสุดท้ายในมหาสงครามครั้งนี้

ทัพใหญ่อาณาจักรซาร์กว่าสามแสนสามหมื่นนาย ล้วนทิ้งชีวิตไว้บนแผ่นดินผืนนี้ที่มิใช่ของพวกมัน มิมีผู้ใดรอดชีวิตกลับไปได้แม้แต่คนเดียว แม้ว่าต้าจิ้นและหนี่ว์เจินจะต้องจ่ายค่าตอบแทนอันมหาศาล ทว่ายามนี้เมื่อทั้งสองหลอมรวมกัน ย่อมเพียงพอที่จะประกาศความเกรียงไกรไร้ผู้ต้านบนภาคพื้นปฐพี

"ทำสำเร็จแล้ว" เสิ่นหลางเอนกายลงนอน หนุนลงบนหิมะขาวโพลน จ้องมองแผ่นฟ้าที่สว่างไสว ในดวงตามิมีแววแห่งความตื่นเต้นยินดี มีเพียงความเหนื่อยล้าที่ฝังลึก แรงกดดันที่แบกรับมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างแท้จริงในวินาทีนี้

หลี่อวี้หวานเอนกายลงนอนเช่นกัน นางสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่งซัดร่างของอันเดรฟให้กระเด็นออกไปไกลกว่าสิบจั้ง เพื่อมิให้เสียทัศนียภาพ นางอิงแอบอยู่ข้างกายเสิ่นหลาง สรวลออกมาแผ่วเบาแล้วขยับเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด จนสุดท้ายก็นอนหนุนลงบนท่อนแขนของเสิ่นหลาง

นางเอ่ยแผ่วเบา "ความพ่ายแพ้ยับเยินของอาณาจักรซาร์ในครานี้ บางทีอาจเป็นความปราชัยที่เจ็บปวดที่สุดนับแต่พวกมันก่อตั้งประเทศมา สิ่งนี้ย่อมนำไปสู่การโต้กลับจากศัตรูทางแนวรบตะวันออกของพวกมัน ในช่วงเวลาอย่างน้อยสิบกว่าปีต่อจากนี้ อาณาจักรซาร์ย่อมสิ้นไร้กำลังที่จะขยายอำนาจ”