บทที่ 1146 ภาพวาด

แสงแดดมลายหายไปยามใดมิอาจล่วงรู้ เกล็ดหิมะเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง

มันตกลงมาอย่างแผ่วเบาและช้าๆ ประดุจปุยฝ้ายและขนนกอันอ่อนนุ่ม ทำให้อากาศโดยรอบพร่าเลือนไปสิ้น มิต่างจากสายหมอกที่ควบแน่นกลายเป็นหิมะ หรือหิมะที่แตกตัวกลายเป็นสายหมอก

แผ่นดินกลายเป็นหินหยกดิบ ต้นไม้แห้งเหี่ยวกลายเป็นกิ่งเงิน ยามก้าวเดินไปในโลกที่งดงามราวกับความฝันเช่นนี้ มือของเสิ่นหลางและหลี่อวี้หวานยิ่งกุมกันไว้แน่นขึ้น

ที่ด้านหนึ่งของป่าทึบ สามารถมองเห็นหนทางอันราบเรียบเบื้องหน้า พวกเขาจึงหยุดชะงักฝีเท้าลง

หลี่อวี้หวานสะบัดมือตัดหินก้อนหนึ่งจนเรียบเนียน นางนั่งลงบนหินอย่างสโลว์เสลดแล้วเอ่ยแผ่วเบา “พยายามเข้าคู่รักตัวน้อย ท่านป้าเหนื่อยแล้ว ขอพักผ่อนเสียหน่อย”