บทที่ 1147 ใต้หล้าอันกว้างใหญ่

“หนาวจังเลยเจ้าค่ะ”

“เจ้าบรรลุขั้นทนทานอากาศธาตุไปนานแล้วมิใช่รึ?”

“ทว่ามันก็ยังหนาวอยู่ดีนี่นา รอบตัวก็มืดมิดไปหมด ข้ายังรู้สึกกลัวนิดหน่อยด้วย”

“เอาเถอะ อยากให้กอดก็บอกมาตรงๆ เถิด จะอ้างสิ่งต่างๆ ไปเพื่ออะไรกัน?”

“เช่นนั้น... อื้อ ขออุ้มหน่อยเจ้าค่ะ...”