บทที่ 1148 แสงนับล้านสาย

มิมีพายุหิมะ มีเพียงแสงแดดสาดส่อง

กลุ่มชนพื้นเมืองหลายสิบคน ถืออาวุธแบบดั้งเดิม สวมเสื้อนวมหนาเตอะ ก้าวย่ำผ่านทุ่งหิมะ ทิ้งรอยเท้าเป็นสายยาวเหยียด

ชายหญิงคู่หนึ่งเดินนำอยู่ด้านหน้าสุดของพวกมัน แม้จะอยู่ห่างออกไปนับสิบจั้ง แม้สภาพอากาศหนาวเหน็บจนก้าวเดินลำบากเพียงใด พวกมันก็ยินดีที่จะก้าวตาม

พวกมันมองคนเบื้องหน้าประดุจดั่งเทพเซียน

ดังนั้นจึงก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ช่างเป็นการเดินทางที่แสนเรียบง่าย