บทที่ 1150 เสียงร้องแผ่วเบา

หนทางยาวไกลนัก ทว่าเสิ่นหลางกลับมีเวลาเพียงสิบวันเท่านั้น

ต่อให้ยามนี้พลังภายในของเขาจะพรั่งพรูหลั่งไหลมิมิรู้จักหมดสิ้น ทว่าก็จำเป็นต้องทุ่มเทแรงกายเร่งเดินทางอย่างสุดกำลัง จึงจะสามารถรุดถึงเมืองเสิ่นโจวได้ในยามเทศกาลปีใหม่พอดี

ขุนเขาเขียวขจีถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน รอบด้านล้วนแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบเหงาอ้างว้าง แผ่นดินนับพันหลี่ไร้เงาผู้คน มืดมนอนธการมองมิเห็นสัญญาณแห่งชีวิตใดๆ

ราษฎรในที่แห่งนี้ถูกสังหารล้างบางจนแทบสิ้นซาก ผู้ที่หลงเหลือรอดเพียงน้อยนิดต่างพากันหลบๆ ซ่อนๆ ฝังตัวเองลงในกองโคลนตม เพื่อรักษาส่วนน้อยของชีวิตไว้

เสิ่นหลางมิมีเวลาชื่นชมทัศนียภาพตลอดเส้นทาง ทว่าเขาก็ได้เดินทางผ่านสถานที่มากมาย