บทที่ 1155 ความทะยานอยากอันน้อยนิด

วันแรกของปีใหม่ มิมิต้องทำภารกิจใด เพียงแค่อยู่เป็นเพื่อนเคียงข้างกัน

พากันเดินเล่นในพระราชวังอันโอ่อ่าตระการตา หลังจากอาหารมื้อเที่ยงผ่านพ้นไปแล้วบังเกิดความเบื่อหน่าย คนกลุ่มใหญ่จึงพากันเดินทางออกนอกเมือง มุ่งหน้าสู่ทุ่งกว้างเพื่อแข่งม้า ร่วมชื่นชมทัศนียภาพอันงดงามประดุจภาพวาดผืนใหญ่แห่งนี้

ภายใต้แสงแดดสาดส่อง พวกนางประดุจดั่งดอกไม้ที่เบ่งบานอวดโฉม กวานไฉ่ซีและไต้ซือต่างพากันแย่งชิงตำแหน่งรองบ๊วยกันอย่างดุดัน สุดท้ายกวานไฉ่ซีเป็นฝ่ายกำชัยชนะ สภาวะจิตใจเบิกบานยิ่งนัก

ตั้งกระโจมพักผ่อนอยู่ริมลำธาร ทุกคนพากันนั่งจิบชา ร่ายบทกวีโต้ตอบกัน ด้วยเหตุนี้เสิ่นหลางจึงถูกร้องขอให้เล่านิทานให้ฟังอีกครา

ฉวี่หลิงนอนเอนกายอยู่บนเสื่อขนสัตว์ ศีรษะหนุนอยู่บนต้นขาของเสิ่นหลาง นางค่อยๆ เอ่ยแผ่วเบา “ตัวข้ายามนี้กลับกลายเป็นพ่อค้าหลวงไปเสียแล้ว ตอนแรกข้าคิดจะอาศัยช่วงจังหวะของการเปิดด่านชายทะเล จัดตั้งบริษัทการค้านานาชาติขึ้นมา เพื่อพัฒนาแผ่ขยายอำนาจให้รุ่งโรจน์ดั่งเช่นบริษัทอินเดียตะวันออก”