บทที่ 1159 ต้มแกะเชือดโคเพื่อสำราญ

ไต้ฉานกลายเป็นคนอ่อนไหวเสียแล้ว

เสิ่นหลางสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของนางอย่างชัดเจน นางโดดเดี่ยวและต้องการความเอาใจใส่ นี่คือการแสดงออกถึงความเปราะบางภายในใจ

ความโหดร้ายของความเป็นจริงทำให้นางเติบโตขึ้นมากในเชิงรูปธรรม ทว่าสภาวะจิตใจกลับตามมิทัน ยามเผชิญสรรพสิ่งจึงมักบังเกิดความสับสนจนทำอันใดมิถูก

ตลอดเส้นทาง ทั้งสองสนทนากันมากมาย ทั้งเรื่องการฟื้นฟูหนี่ว์เจิน เรื่องการหลอมรวมทางชาติพันธุ์ และเรื่องเส้นทางในภายภาคหน้าที่ควรจะก้าวเดินต่อไป

เห็นได้ชัดว่าไต้ฉานครุ่นคิดมามิน้อย นางมีการคาดการณ์และวิถีทางปฏิบัติสำหรับนโยบายบางอย่างแล้ว ยามเอื้อนเอ่ยล้วนเป็นเหตุเป็นผล ประดุจดั่งมิต้องให้ผู้ใดมาคอยกังวล