บทที่ 1158 อย่างน้อยก็มีเจ้า

วันแรกของปีใหม่ ยอดเยี่ยมยิ่งนัก วันที่สองของปีใหม่ ยอดเยี่ยมเช่นกัน

เสิ่นหลางได้รับการปรนนิบัติประดุจดั่งนายท่าน หลับใหลจนตะวันโด่ง ไฉ่นีและฉวี่หลิงลุกจากเตียงไปนานแล้ว โม่เซียงเข้ามาช่วยเขาแต่งตัว ล้างหน้าบ้วนปาก และจัดทรงผม

ใกล้เที่ยง คนทั้งสองจึงตื่นนอน โม่เซียงเข้ามาช่วยเขาแต่งตัว ล้างหน้าบ้วนปาก และจัดทรงผมอีกครา เสิ่นหลางเดินมายังห้องอาหารด้วยใบหน้าเปล่งปลั่ง อาหารเต็มโต๊ะถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ฉวี่หลิง ไฉ่นี ไต้ซือ กวานไฉ่ซี และหวั่นเหยียนไต้ฉานต่างนั่งพร้อมหน้าเพื่อร่วมรับประทานอาหารกับเขา โดยมีโม่เซียงคอยรินชาส่งน้ำให้อย่างใส่ใจ

ครานี้เสิ่นหลางเริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วน รีบเอ่ยทันที “พอแล้วๆ พวกเจ้าไปเรียนธรรมเนียมเหล่านี้มาจากที่ใดกัน อย่าทำเหมือนข้าเป็นนายท่านที่แท้จริงเลย ข้ามีมือมีเท้า มิต้องให้โม่เซียงมาป้อนข้าวให้หรอก”

“โม่เซียงมานั่งสิ นั่งข้างข้านี่แหละ”