บทที่ 1166 คืนสู่นครเทพอีกครา

ยามข้าจากไป หลิวระย้าเอนไหว ยามข้ากลับมา หิมะโปรยปราย

สภาพจิตใจของเสิ่นหลางกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ยามจากมาเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง รู้ดีว่าต้องเผชิญกับความท้าทายอันใหญ่หลวง ข่มตานอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

ทว่ายามกลับไปในเวลานี้ ใต้หล้าสงบราบคาบ หนทางเบื้องหน้าไร้ซึ่งภูเขาสูงชันและอุปสรรคขวากหนาม แม้ยังมีเรื่องราวที่ยังไม่สงบดี ทว่าอย่างมากก็เป็นเพียงร่องน้ำเล็กๆ มิควรค่าแก่การกังวล

วุ่นวายอยู่หลายปี ในที่สุดจิตใจก็สงบลงอย่างแท้จริง ความรู้สึกโล่งใจเช่นนี้มิอาจพรรณนาเป็นคำพูดได้เลย

การได้กลับบ้านพร้อมกับฉวี่หลิงนับเป็นเรื่องน่ายินดี ยายหนูผู้นี้เอ่ยวาจาตามใจคิด มิเคยยึดติดธรรมเนียม กระทั่งยังชอบเย้าแหย่ผู้คน ชวนให้สนุกสนานยิ่งนัก