บทที่ 1165 การอำลาและการกลับบ้าน

ไฉ่นีร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง

นางอาลัยอาวรณ์เสิ่นหลางยิ่งนัก โอบกอดเสิ่นหลางไว้แน่นมิยอมปล่อยมือ เอ่ยปากว่าจักต้องติดตามเสิ่นหลางกลับไปด้วยให้ได้

ทว่าในความเป็นจริงแล้ว กลับเป็นนางเองที่เอ่ยปากว่าปรารถนาจะรั้งอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก

"มิใช่เจ้าบอกว่า ท่านอาจารย์ของเจ้าเพิ่งจะหายดี ภารกิจรัดตัวนัก เจ้าต้องอยู่เป็นเพื่อนนางหรอกรึ..."

"เหตุใดเวลานี้เจ้าจึงกลับมาร้องไห้โยเยเสียเองเล่า"