บทที่ 1170 ความสำคัญแห่งดินแดนประจิม

กวานเมี่ยวซ่านเอนกายลงบนเตียง เส้นผมที่เปียกชุ่มแนบสนิทไปตามใบหน้าอันแดงระเรื่ออย่างสะเปะสะปะ แววตาอันพร่าเลือนและริมฝีปากสีชาดที่เผยอออกเล็กน้อย ชวนให้ผู้คนอดใจไม่ไหวที่จะลิ้มลอง

เสิ่นหลางข่มกลั้นความปรารถนาภายในใจ เอ่ยเสียงเบาว่า "พวกเรามาสนทนาเรื่องภาคพื้นดินกันต่อเถิด"

กวานเมี่ยวซ่านคว้ามือของเขาไว้ ส่ายหน้าพลางว่า "อย่า... ละเว้นข้าเถิด คนที่หิวโหยจนถึงขีดสุดนั้นถือสาการกินจนอิ่มเกินไปนะ ร่างกายจะทนรับไม่ไหวเอาได้"

เสิ่นหลางยิ้มกล่าว "ข้าหมายถึงดินแดนประจิม" เขาหยัดกายลุกขึ้น รินน้ำชามาสองถ้วย ทั้งสองจึงเปลี่ยนมานั่งจิบชาอยู่ริมเตียง

เสิ่นหลางกล่าว "ดินแดนประจิม แม้จะดูห่างไกลจากเมืองหลวง ทว่าสำหรับต้าจิ้นแล้ว กลับเป็นดินแดนที่สำคัญที่สุดในบรรดาสิ่งสำคัญ"