บทที่ 1171 เจี้ยนเจียสีเขียวขจี น้ำค้างแข็งเกาะพราว

แสงแดดสาดส่องกำลังดี ทัศนียภาพในตำหนักจื่อเวยช่างงดงาม ต้นไม้ใบหญ้าและต้นหลิวเขียวขจีแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งฤดูใบไม้ผลิ

กวานเมี่ยวซ่านเอ่ยว่าจะเรียกพบเติ้งป๋อฉื่อ เพื่อจัดการปัญหาการแต่งตั้งขุนนาง จึงได้รุดไปยังห้องทรงพระอักษร

อันที่จริงแล้วก็คือการเปิดโอกาสให้พวกเขาทั้งสามได้มีพื้นที่ส่วนตัว เพื่อจะได้สนทนากันให้หายคิดถึง

และก็เป็นไปตามคาด หลังจากที่นางจากไป องค์หญิงชิ่นสุ่ยก็แนบชิดติดกับเสิ่นหลาง อดมิได้ที่จะร้องไห้ออกมา

องค์หญิงปี้สุ่ยที่นั่งอยู่ด้านข้างก็เช็ดหยาดน้ำตาเช่นกัน ก้มหน้าลงด้วยท่าทางน่าเวทนา