บทที่ 1173 ชีวิตมิอาจรีรอ

ยามนี้เป็นรสชาติเช่นไรเล่า...

มิสู้ชัดเจนนัก อย่างไรเสียอาหารที่บ้านก็หอมกรุ่นยิ่ง เสิ่นหลางจึงกินจนอิ่มหนำอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาหยัดกายลุกขึ้น กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ต้าจิ้นปกครองใต้หล้าด้วยความกตัญญู ข้ากลับบ้านมาแล้วจะมิไปเยี่ยมเยียนท่านอาจารย์ได้อย่างไร การเคารพอาจารย์เทิดทูนวิถีแห่งเต๋า คือคุณธรรมดั้งเดิมที่มิอาจละทิ้งได้!"

"ภรรยาทั้งหลาย ข้าจะไปพบท่านอาจารย์ก่อน พวกเจ้าพักผ่อนเถิด!"

เมื่อกล่าวจบ เขาก็มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนพักส่วนตัวของท่านอาจารย์ทันที