บทที่ 1174 ผู้เป็นอาจารย์

แสงแดดสาดส่องเจิดจ้า กลิ่นอายแห่งต้นฤดูใบไม้ผลิอบอวลไปทั่วลานเรือนเล็กๆ แห่งนี้

รอบด้านมีต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจี ด้านนอกลานมีต้นไผ่สีเขียวทอดเงาสะท้อน ยามสายลมพัดผ่าน เงาไม้ก็ไหวเอน ส่งเสียงดังสวบสาบ ทัศนียภาพชวนให้ผู้คนหลงใหลเคลิบเคลิ้ม

ทว่าท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบสบายนี้ ซูโยวจื่อกลับรู้สึกประดุจดั่งร่วงหล่นลงในกองเพลิง เหงื่อกาฬแตกพลั่กไปทั่วทั้งร่าง

ร่างกายของเสิ่นหลางร้อนผ่าวยิ่งนัก ราวกับเหล็กที่ถูกเผาจนแดงฉาน เพียงแค่อ้อมกอดคราเดียว ก็ทำให้นางแทบจะหลอมละลาย

นางปรารถนาจะดิ้นรนให้หลุดพ้น ปรารถนาจะผลักไสสิ่งเหล่านี้ออกไป ทว่ากลับมิอาจเค้นพลังลมปราณในร่างออกมาได้เลยแม้แต่น้อย