บทที่ 1175 ความเป็นและความตาย

"ท่านต้องช่วยข้านะ!"

เสิ่นหลางก้าวยาวเข้าไปหาซูโยวจื่อ เอ่ยเสียงขรึมว่า "ท่านอาจารย์ คำพูดของท่านทำให้ศิษย์ซาบซึ้งใจยิ่งนัก ศิษย์มิกล้าขัดใจท่านอาจารย์อีกแล้ว ขอเพียงท่านอาจารย์ช่วยเหลือศิษย์เป็นครั้งสุดท้ายสักเรื่องเถิด"

ซูโยวจื่อเห็นเขามีท่าทีจริงจัง จึงเอ่ยเสียงเบาว่า "หากเป็นธุระสำคัญ คนเป็นอาจารย์ ย่อมสมควรช่วยเหลือลูกศิษย์อยู่แล้ว"

เสิ่นหลางกล่าว "ศิษย์มีจดหมายสองฉบับที่จำต้องส่งออกไป ทว่าหนทางห่างไกลนัก นอกจากท่านอาจารย์แล้ว ก็มิมีผู้ใดสามารถส่งให้ถึงที่หมายได้ในเวลาอันสั้น"

"ขอท่านอาจารย์ โปรดช่วยศิษย์ส่งจดหมายด้วยเถิด ศิษย์จะซาบซึ้งในพระคุณอย่างหาที่สุดมิได้"