บทที่ 1184 เมล็ดพันธุ์แห่งความคิด

การได้อยู่ร่วมกับหร่วนจื่อเพียงครึ่งค่อนวัน กลับมอบแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ให้แก่เสิ่นหลาง

ยามก่อนเขาต้องดิ้นรนวิ่งเต้นเพื่อความอยู่รอดของประเทศชาตินี้ จึงมิเคยกล้าแตะต้องปัญหาเรื่อง "การคุกเข่าและการหยัดยืน" เพราะในยามที่ผู้คนยังกินไม่อิ่ม ย่อมไม่มีผู้ใดใส่ใจเรื่องเหล่านั้น

ทว่ายามนี้เสิ่นหลางคิดว่า บางทีอาจจะเริ่มลงมือทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ บางอย่างได้แล้ว

ดังนั้นเขาจึงไปหาใต้เท้าหวังหวัง

"ไม่เข้าวิหารซานเป่าหากไร้เรื่องราว" หวังอ๋างรินน้ำชาให้เสิ่นหลางจอกหนึ่ง แย้มยิ้มพลางกล่าวอย่างช้าๆ "ท่านอ๋องเว่ยมีภารกิจรัดตัวปานนี้ กลับยังสามารถปลีกเวลามาที่บ้านของข้าได้ เกรงว่าคงมิใช่เรื่องเล็กน้อยกระมัง"