บทที่ 1186 ผู้ป่วยทางบุคลิกภาพ

ตั้งแต่รู้จักเสี่ยวอิ่งมา นางดูประหลาดผิดปกติเสมอมา ความสุขและความน่ารักของนาง ราวกับถูกกั้นด้วยเงามืดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ดูไม่เป็นธรรมชาติ ดูจงใจและเสแสร้ง

จะมีเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้อยู่ร่วมกับเสิ่นหลางเท่านั้น ถึงจะเผยความจริงใจและความเบิกบานออกมาได้บ้าง

ท้ายที่สุดนางก็เปิดเผยสาเหตุออกมา นั่นคือ—ไม่กล้าลืมเลือน หมู่บ้านอู้กู่จะไม่ยอมลืมเลือนตลอดกาล

"การเดินทางไปดินแดนประจิมในครานี้ ข้าหวังว่าจะจัดการเรื่องราวเหล่านี้ให้จบสิ้นเสียที"

เสิ่นหลางกุมมือเสี่ยวอิ่งไว้ เอ่ยเสียงเบาว่า "เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าถึงจะมีความสุขอย่างแท้จริงได้"