ตอนที่ 1271 เรียนรู้งานฝีมือ

ของเลิศรสกินจนชินแล้ว บางครั้งเปลี่ยนมาทานผักพื้นบ้านบ้าง ก็ให้รสชาติที่แปลกใหม่ไปอีกแบบ อย่างน้อยโจวหยวนก็ได้สัมผัสถึงความเพลิดเพลินของการ "พนันเล็กๆ น้อยๆ เพื่อความบันเทิง" ไม่เหนื่อยจนเกินไป แถมยังได้รับประสบการณ์ใหม่ๆ อีกด้วย ถึงขนาดที่ว่าตอนตื่นนอนในตอนเช้า เขายังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เพียงแต่ข้างกายไม่มีใคร ดูท่าทางจะออกไปทานมื้อเช้ากันหมดแล้ว

“ยังจำได้นะว่าท่านสัญญากับข้า ว่าจะไม่ปล่อยให้ข้าหาท่านไม่เจอ แต่ท่านกลับติดตามนกอพยพที่บินกลับทิศใต้ บินไปไกลแสนไกล” โจวหยวนฮัมเพลงเบาๆ เดินทอดน่องไปรอบๆ ลานบ้าน ชื่นชมเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรม ใจคอรู้สึกผ่อนคลายอย่างแท้จริง ทว่าเรื่องที่เสี่ยวอิ่งพูดไว้เมื่อวาน เขาก็ยังเก็บมาใส่ใจ ของขวัญ ตลอดหลายปีมานี้ ของขวัญที่เขามอบให้ผู้อื่นมีไม่น้อย แต่กลับไม่เคยให้ของขวัญแก่เสี่ยวอิ่งและศิษย์พี่หญิงรองเลยจริงๆ จำได้ว่าตอนที่เรื่องราวในสุ่ยซีจบลง ในตอนที่แยกทางกัน ศิษย์พี่หญิงรองก็เคยบอกว่าเขายังไม่เคยให้ของขวัญอะไรนางเลย อืม ต้องให้ ทุกคนต้องได้รับ

ดินแดนประจิมมีอัญมณีมากมาย สามารถนำมาทำเป็นเครื่องประดับที่วิจิตรบรรจงที่สุด มอบให้พวกนางนั้นเหมาะสมที่สุดแล้ว ทำไมต้องมอบอัญมณีหรือเครื่องประดับที่งดงาม? เพราะผู้หญิงทุกคนล้วนชื่นชอบของสิ่งนี้ ไม่ว่าจะลึกซึ้งเพียงใด พวกนางก็ยังคงชอบมันอยู่ดี เพียงแต่ต้องเตรียมของขวัญที่แตกต่างกันไปตามอุปนิสัย ถึงจะแสดงออกถึงความใส่ใจได้ อย่างเช่นศิษย์พี่หญิงรอง เป็นคนสมถะ ไม่ค่อยชอบทำตัวโดดเด่น มอบสร้อยคอให้สักเส้นสำหรับซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้า ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัดนางหยิบออกมาดูเล่น คงจะมีความสุขมากแน่ๆ เสี่ยวอิ่งเด็กคนนี้ต่อไปต้องทำงานฝีมือ สร้อยข้อมือคงไม่เหมาะ นางเป็นคนร่าเริงสดใส มอบของที่ทุกคนมองเห็นได้ดีกว่า... อืม งานฝีมือต้องมีการรวบผม มอบปิ่นปักผมให้นางดีกว่า ส่วนชวีหลิงต้องมอบสร้อยข้อมือ นางต้องชอบใส่อวดสายตาผู้คนอยู่ตลอดแน่ ส่วนฉ่ายหนี ต้องทำต่างหูที่แวววาวงดงามให้นาง นางต้องใส่มันทุกวันแน่นอน ของขวัญของเจียนเจียได้มอบให้ตั้งแต่ปีแรกที่ไปถึงเมืองหลวงแล้ว นางยังคงชอบมันมาก ครั้งนี้มอบของชิ้นเล็กๆ น่ารักให้สักชิ้นก็พอ จริงสิ! แหวนขององค์หญิงใหญ่! เรื่องสำคัญต้องพูดสามครั้ง! แหวน! แหวน! แหวนนะ! ห้ามลืมเด็ดขาด มิเช่นนั้นต้องโดนดึงหูแน่ เป่ยเสียนและอวิ๋นเสียนก็ต้องมีของขวัญ ห้ามลำเอียง เด็กดีทั้งสองคน ไม่ได้ใกล้ชิดกันนานแล้ว ครั้งหน้ากลับเมืองหลวงต้องอยู่กับพวกนางให้มาก จริงสิ ยังมีพี่น้องไป๋ปิงและไป๋เสวี่ยอีก... ยังมีร่วนจื่อและไต้ซือ ก็ต้องมีของขวัญด้วย เอ่อ... เคอโลเดียก็กลับมาแล้ว... ทำไมถึงได้มีคนเยอะขนาดนี้ล่ะ โจวหยวนเอ๊ย เจ้ามันจะงานล้นมือเกินไปแล้ว โจวหยวนรู้สึกตำหนิตัวเองเป็นครั้งแรกว่าทำไมถึงได้เจ้าชู้ประตูดินนัก สำหรับเคอโลเดีย มอบปืนให้สักกระบอกก็แล้วกัน ปืนคาบศิลาคู่ที่รูปทรงงดงามสักกระบอก ไม่คิดแล้ว ไม่คิดแล้ว งานล้นมือจริงๆ ต้องเอาไปฝากไฉซีไหม? แล้วไต้ฉานล่ะ? ซิงเหยาอีกล่ะ? ไม่สิ ข้ามันบ้าหรือเปล่า ทำไมถึงหาผู้หญิงไว้เยอะขนาดนี้! โจวหยวนแทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด ต้องเอาของขวัญไปฝากสะใภ้หมีด้วยไหม? ช่างเถอะ... พ่อหมีอาจจะฉีกร่างข้าเป็นชิ้นๆ ก็ได้

“ท่านผู้นำ? ท่านผู้นำ?” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น โจวหยวนราวกับตื่นจากฝัน สั่นศีรษะเล็กน้อย ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต: “กวานลู่! กวานลู่เอ๊ย! เจ้ามาได้จังหวะจริงๆ!”

“พอดีมีเรื่องต้องวานให้เจ้าจัดการ! ช่วยข้าหน่อยเร็ว!” กวานลู่มีสีหน้าเคร่งขรึม “ท่านผู้นำ! เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นอีกแล้วหรือ!” โจวหยวนกล่าวว่า “เรื่องใหญ่ระดับฟ้า! ข้าต้องเตรียมของขวัญให้คนทางบ้าน แต่... แต่มันเยอะเกินไป... ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรดี!” เขาเล่าเรื่องที่ทำให้ปวดหัวออกมาอย่างละเอียด กวานลู่กลับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ท่านผู้นำ เรื่องแค่นี้เองหรือ? ข้าก็ตั้งใจจะนำของขวัญไปฝากคนทางบ้านเหมือนกัน อัญมณีและหยกของท้องถิ่นที่นี่ถือเป็นของแท้ชั้นดีทั้งนั้น”