ตอนที่ 1275 ต้นหูหยาง

ดนตรี พลุไฟ แสงและเสียงที่ถักทอเข้าด้วยกัน สร้างบรรยากาศที่สมบูรณ์แบบ ผู้คนต่างร่ายรำไปในบรรยากาศเช่นนี้ โดยมีงานมงคลเป็นรากฐาน ต่างค่อยๆ เปิดหัวใจตัวเองและเข้าร่วมไปในงานฉลองที่บ้าคลั่งนี้ วินาทีนี้ พวกเขาได้เป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง นี่คือเสน่ห์แห่งวัฒนธรรม

หากปราศจากวัฒนธรรมและบรรยากาศเช่นนี้ เย่ชิงอิงคงไม่ได้รับของขวัญที่ล้ำค่าถึงเพียงนี้ และคงไม่อาจเปิดหัวใจที่ปิดตายของตนเองได้ การร่ายรำยังคงดำเนินต่อไป เสียงเพลงและรอยยิ้มยังคงไม่หยุดหย่อน เย่ชิงอิงและโจวหยวนยืนอยู่ด้านหนึ่ง สีหน้าของนางยังคงแดงระเรื่อ ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับไม่อาจปกปิดไว้ได้เลย นางกุมมือโจวหยวนเอาไว้แน่น ราวกับไม่สนใจสายตาของใครอีกต่อไป

ที่แท้การที่คนสองคนอยู่ด้วยกัน สามารถเปิดเผยได้ชัดเจนถึงเพียงนี้ สามารถผ่านการจับจ้องของผู้คนได้ ไม่สิ นี่ไม่ใช่การจับจ้อง แต่นี่คือสายตาแห่งการชื่นชม เป็นสายตาแห่งคำอวยพร การได้รักกันท่ามกลางสายตาของผู้คน ช่างเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในโลก มิน่าเล่า ตอนอยู่ที่หมู่บ้านไป่ฮวา แม่นางฉ่ายหนีถึงได้ซาบซึ้งใจจนร้องไห้โฮออกมาขนาดนั้น

เย่ชิงอิงหัวเราะพลางเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาออก นางไม่อยากเป็นเหมือนแม่นางปีศาจนั่นที่คอยแต่จะร้องหงุงหงิงให้น่ารำคาญ นางเพียงเงยหน้ามองโจวหยวน และพบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองตนเองอยู่พอดี

“ห้ามพูดนะ!” เย่ชิงอิงปิดปากเขาไว้แล้วกล่าวว่า “ต่อให้เจ้าเห็นข้าร้องไห้ ก็ห้ามพูดออกมา และห้ามไปเล่าให้คนอื่นฟังด้วย” โจวหยวนดึงมือนางออกแล้วยิ้มกล่าวว่า “ศิษย์พี่หญิงรอง เจ้าช่างน่ารักเหลือเกิน”