ตอนที่ 1276 รายงานแต่เรื่องดีไม่รายงานเรื่องร้าย

“อืม? ทำไมกัน?” เย่ชิงอิงมองโจวหยวนด้วยสีหน้าสงสัยขมวดคิ้วถามว่า “เจ้าไปทำอะไรมา? ทำไมบนหน้าถึงมีรอยฝ่ามือล่ะ? ใครตีเจ้า?”

โจวหยวนกล่าวอย่างจริงจังว่า “อย่าเหลวไหล ข้านึกถึงเรื่องโง่ๆ เมื่อก่อนได้ เลยตบหน้าตัวเองไปฉาดหนึ่ง” ความจริงคือเขาหลงระเริงกับการจุมพิตที่หอมหวาน ในยามที่ตื่นเต้นจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เผลอเล่นปีนป่ายเข้า จึงถูกอาจารย์ตบสั่งสอนเข้าฉาดใหญ่ หลังจากนั้นสถานการณ์ก็น่ากระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก โจวหยวนอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

ทว่าซูโยวจื่อนั้นทั้งโกรธทั้งสงสาร ได้แต่ถลึงตาใส่เขาแล้วพึมพำว่า “ไสหัวไปอยู่กับศิษย์พี่หญิงของเจ้าไป นางนานๆ ทีจะดีใจขนาดนี้” โจวหยวนกล่าวว่า “อาจารย์ไปด้วยกันไหมครับ?” พูดจบเขาก็นึกเสียใจ รู้สึกว่าตนเองใจร้อนเกินไปเสียแล้ว เป็นไปตามคาด ซูโยวจื่อแสยะยิ้ม “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”

โจวหยวนก้มหน้าไม่ตอบ ซูโยวจื่อลุกขึ้นยืน กำหมัดแล้วกล่าวว่า “พูดออกมา” โจวหยวนทำได้เพียงตอบอย่างจนใจว่า “ศิษย์เพียงแค่อยากจะบอกว่า... ศิษย์อยากจะดื่ม... (ชื่อเครื่องดื่มแสนอร่อย) สักแก้วหนึ่ง...” ซูโยวจื่ออึ้งไปนาน ขมวดคิ้วถามว่า “เจ้าว่าอะไรนะ? ไอ้ศิษย์ชั่ว!” นางตบโจวหยวนไปอีกฉาด แล้วหันหลังเดินจากไปทันที ด้วยเหตุนี้ ตอนที่โจวหยวนผู้บาดเจ็บสาหัสมาพบกับศิษย์พี่หญิงรอง จึงเกิดคำถามจากศิษย์พี่หญิงขึ้นมานั่นเอง

แน่นอนว่าเรื่องนี้หลอกเย่ชิงอิงไม่ได้ นางมองสำรวจโจวหยวนขึ้นลงแล้วแค่นเสียงว่า “คนในใต้หล้านี้ที่กล้าตีเจ้า มีมากสุดก็แค่สองคนเท่านั้น”