ตอนที่ 1292 อีกคราในวันไหว้พระจันทร์

น้ำชาอุ่นขึ้นแล้ว โจวหยวนจิบไปหนึ่งคำ ตาเป็นประกาย อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “ชาใช้ได้นี่ เอามาจากไหน?” จางไป๋หลงเช็ดเลือดกำเดาพลางกล่าวว่า “มีความเป็นไปได้ไหมว่านี่คือชาธรรมดาที่สุด แต่เพราะท่านกำลังอารมณ์ดี เลยดื่มแล้วรู้สึกสะใจ?”

โจวหยวนกล่าวว่า “ก็จริงของเจ้า หลายปีมานี้เป็นอย่างไรบ้าง?” จางไป๋หลงส่ายหน้า “ก็งั้นๆ แหละ ไม่เคยโดนตี คนของท่านคอยจับตาดูที่นี่อยู่ตลอด ก็มีข้อดีเหมือนกัน พวกที่คิดไม่ซื่อไม่กล้าเข้าใกล้ข้า ข้าเลยอยู่อย่างสงบสุข”

“บางครั้งก็มีลูกหลานตระกูลขุนนางมาหาข้า บอกว่าอยากฟังเรื่องราวในอดีต อยากเห็นหน้าคนในตำนานอย่างข้า”

“ข้าก็ยอมพบทุกครั้ง ทุกครั้งก็ได้ค่าขนมก้อนใหญ่ ปีหน้าข้ากะว่าจะขยายโรงเรียนให้ใหญ่ขึ้น”

โจวหยวนสงสัย “หือ? สำนักเรียนของเจ้าไม่ใช่ว่าเรียนฟรีหรอกหรือ?” จางไป๋หลงกล่าวว่า “แน่นอนว่าฟรี ข้าไม่ได้ลำบากอะไร คนต่อคิวกันมาฟังข้าเล่าเรื่องไม่ขาดสาย จ่ายกันทีเป็นพันตำลึงเงิน” โจวหยวนแค่นเสียง “กษัตริย์ผู้สถาปนาราชวงศ์ในจงหยวน ตอนนี้พันตำลึงเงินก็พอใจแล้ว”