ตอนที่ 1293 อ้อแอ้หยอกเย้า

แปลกจริง ยามเย็นในจวนเว่ยอ๋อง ประตูใหญ่ปิดสนิท แม้แต่คนเฝ้าประตูก็ยังไม่มี ตามหลักแล้วพอเสี่ยวอิ่งกลับบ้านเล่าเรื่องราวให้ฟัง เจียนเจีย หนิงเยว่ และพวกนางควรจะแต่งตัวจัดเต็มมารวมตัวกัน บ่าวไพร่ควรจะออกมาต้อนรับกันพร้อมหน้า อืม ใช่ ต้องมีการตีเกราะเคาะไม้จุดประทัดเป็นการต้อนรับโจวหยวนกลับมาอย่างมีชัย ทว่าครั้งนี้กลับเงียบเหงาจนผิดสังเกต

โจวหยวนรีบวิ่งเข้าไป ใช้แรงผลักประตูบานหนักออก ก็ยังไม่เห็นใครอยู่ดี เขาสัมผัสได้เพียงเสียงหัวเราะแว่วๆ มาจากทางระเบียงชั้นสอง โจวหยวนรีบวิ่งเข้าไปข้างใน แล้วหยุดชะงักที่หน้าประตูสวน เพราะหัวเล็กๆ หัวหนึ่งโผล่ออกมา ผมถักเปียสองข้างประดับดอกไม้เล็กๆ น่ารัก สวมชุดกระโปรงเจ้าหญิง ใบหน้าแดงปลั่ง ดวงตากลมโตเป็นประกายดูเหมือนจะมีแสงวิบวับ นางเอียงคอพินิจมองโจวหยวนด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วกะพริบตาพูดว่า “ท่านพ่อ?”

โจวหยวนรู้สึกตัวแข็งทื่อ อึ้งไปครู่หนึ่งแล้วพึมพำว่า “เสี่ยวเหวินซิน ใช่แล้ว... พ่อเอง...”

“ฮิฮิ ท่านพ่อ...” เสี่ยวเหวินซินเรียกอย่างสนิทสนม นิ้วมือน้อยๆ ทั้งสองเล่นซนกัน กระโดดขึ้นหนึ่งที ก่อนจะหลบเข้าหลังกำแพงด้วยความเขินอาย หลบไปแล้วก็โผล่หน้าออกมาใหม่ หัวเราะอย่างเขินอายแต่แฝงความหวาน “ท่านพ่อกลับมาแล้ว...” นางวิ่งเหยาะๆ ไปที่สวนหลังบ้าน วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็วิ่งกลับมา สุดท้ายมายืนอยู่ตรงหน้าโจวหยวนพลางหัวเราะคิกคัก

โจวหยวนยังคงตกอยู่ในภวังค์ จนกระทั่งได้ยินเสียงข้างกาย “ถ้าไม่กอดนางเดี๋ยวนี้ นางก็จะโตขึ้นเรื่อยๆ นะ” ไม่รู้ว่าตอนไหนที่เจ้าเจียนเจียเดินเข้ามาใกล้ โจวหยวนราวกับตื่นจากฝัน รีบอุ้มเหวินซินขึ้นมาแล้วยิ้ม “ลูกสาวคนสวยของพ่อ! ออกมาต้อนรับท่านพ่อหรือ!” เขาไม่ทันสังเกตว่าน้ำเสียงของตนเองกำลังสั่นเครือ เสี่ยวเหวินซินหัวเราะอย่างน่ารัก พลางพูดตะกุกตะกักว่า “อ่า... ท่านแม่... ท่านแม่บอกว่าท่านพ่อกลับมาแล้ว ให้เหวินซินมาดู ข้า... ข้าก็เลยมาหา...”