ตอนที่ 1295 ปรารถนาให้แผ่นดินนี้ไม่มีข้าอีกต่อไป

ณ พระราชวังหลวง ตำหนักจื่อเวย จักรพรรดินีเจาจิ่งประทับอยู่หน้าโต๊ะทรงงาน กำลังพินิจฎีกาอย่างละเอียดถี่ถ้วน พู่กันในมือจุ่มหมึกสีแดง ค่อยๆ ตรวจแก้ไปทีละตัวอักษร ฎีกาที่กองสูงราวกับภูเขาบดบังหน้าโต๊ะจนแทบจะมองไม่เห็นใบหน้าของพระนางเสียแล้ว

กวนไฉ่ซีเห็นแล้วอดใจไม่ไหว นางกัดฟันเดินเข้าไปใกล้แล้วกระซิบว่า “เสด็จพี่ ทำไมถึงมาตรวจฎีกาตั้งแต่เช้ามืดล่ะ? วันนี้เป็นวันเทศกาล พวกเรากลับบ้านกันเถอะ” จักรพรรดินีเจาจิ่งไม่เงยหน้าขึ้น “เจ้าควรกลับบ้านไปได้แล้ว ตั้งแต่ท่านพ่อจากไป จวนก็เงียบเหงา เจ้าควรอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่ให้มากหน่อย”

กวนไฉ่ซีกล่าวอย่างจนใจ “ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่ตลอดเวลาอยู่แล้ว แต่คนที่นางคิดถึงคือท่านต่างหาก” จักรพรรดินีเจาจิ่งกล่าวว่า “งั้นไว้สักพักข้าจะให้เจ้าหน้าที่หญิงไปประกาศราชโองการ รับเสด็จแม่มาประทับในวังหลวงสักครึ่งเดือน”

“ไม่ใช่แบบนั้น!”

กวนไฉ่ซีกระทืบเท้า “ท่านแม่แค่อยากให้ท่านกลับไปกินข้าวที่บ้าน เหมือน... เหมือนเมื่อก่อน เหมือนตอนที่ท่านยังไม่ได้เข้าวัง” จักรพรรดินีเจาจิ่งเงยหน้าขึ้น ยิ้มช้าๆ “อย่าเพิ่งโง่ไปหน่อยเลย หากข้าตอบตกลงเจ้า ท่านแม่คงจัดเตรียมงานใหญ่โต กางฎีกากำหนดพิธีการต้อนรับข้าทุกรูปแบบ”