ตอนที่ 1297 สี่สิบลมหายใจ

โจวหยวนโอบกอดกวนเมี่ยวซ่านไว้ในอ้อมแขน มือหนึ่งโอบเอวของนาง อีกมือหนึ่งถือบังเหียน ควบม้าก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทิวทัศน์ฤดูใบไม้ร่วงกลางป่าเขานอกเมืองช่างงดงาม ใบไม้ร่วงหล่นมากมาย พุ่มไม้แห้งแล้งสีเหลืองทองทั่วทั้งขุนเขา ราวกับสรรพสิ่งกำลังร่วงโรย ราวกับแผ่นดินกำลังเข้าสู่ช่วงเก็บเกี่ยว

ลมพัดผ่าน เส้นผมสีดำขลับของกวนเมี่ยวซ่านปลิวไสว ปัดผ่านใบหน้าของโจวหยวน น้ำเสียงของนางสดใสและแฝงความหวาน “ข้าไม่กลัวอะไรอีกแล้ว ไม่ว่าทำตรงไหนได้ไม่ดี ก็มีท่านคอยช่วยกางร่มให้ข้าอยู่ดี”

“คุมสถานการณ์ความวุ่นวายไม่ได้ ก็มีท่านช่วย ขวางศัตรูภายนอกไม่ได้ ก็มีท่านช่วย แม้แต่รากฐานร่างกายที่พังทลาย ท่านก็ยังหาวิธีช่วยข้าได้”

“ความรู้สึกที่มีหลักยึดเหนี่ยวเช่นนี้ช่างดีเหลือเกิน ที่แท้นี่คือความรู้สึกของการมีที่พึ่งพิงนี่เอง”

โจวหยวนยิ้ม “อย่าลืมสิ เวลาต้องการผู้ชาย เจ้าก็มีข้าอยู่ตรงนี้”