ตอนที่ 1301 เทศกาลแห่งความสุขและการรวมญาติ

นกนางแอ่นโฉบเฉี่ยว สีเขียวขจีและแดงฉาน ทุกแห่งหนล้วนอบอุ่นและกลมเกลียว วสันตฤดูสายฝนและดอกหญ้า ผ่านพ้นไปปีแล้วปีเล่าเช้าค่ำ เหล่าหญิงสาวบนโต๊ะอาหารต่างเลือกของขวัญที่ตนชอบ ต่างมองชิ้นนั้นก็ชอบ ชิ้นนี้ก็ถูกใจ ไม่มีใครแย่งชิงหรือขัดแย้งกัน ทุกคนล้วนรู้สึกสุขใจและพึงพอใจ

อันที่จริงแล้วพวกนางไม่เคยขาดแคลนเครื่องประดับเหล่านี้ สิ่งที่พวกนางให้คุณค่าจริงๆ คือมิตรภาพและความรู้สึกที่ลึกซึ้งซึ่งแฝงอยู่ในของขวัญเหล่านั้นต่างหาก รักใคร่ชอบพอก็ย่อมเห็นสิ่งดีงามไปเสียหมด จึงพากันชื่นชมไม่ขาดปากและมีความสุขออกมาจากใจจริง เมื่อเลือกของขวัญเสร็จสิ้น ทุกคนก็กลับมาขะมักเขม้นกับการดื่มกินและชนแก้ว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน

ชวี่หลิงอารมณ์ดีจึงใจป้ำขึ้นมาครั้งหนึ่ง นางตะโกนสั่งว่า “หมิงรุ่ย! ทุกคนในจวนนี้ แจกเงินรางวัลคนละสิบตำลึง แจกเดี๋ยวนี้ แจกทันที!” เงินเดือนทั้งปีของพวกเขาได้ไม่ถึงสิบตำลึง พอได้ยินข่าวนี้ทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ พากันมาเป็นกลุ่มก้อนเพื่อกล่าวขอบคุณและแสดงความเคารพ

ชวี่หลิงโบกมือ “ไปทำงานของพวกเจ้าเถอะ มายืนส่งเสียงดังตรงนี้ไม่เหมาะหรอก เอาเป็นว่าขยันทำงานให้ดี ข้าไม่เอาเปรียบพวกเจ้าแน่” โจวหยวนชูนิ้วโป้งให้ “คุณชวี่ใจป้ำจริงๆ ดูท่าสองปีมานี้แม้จะใช้เงินไปไม่น้อย แต่ก็หาเงินได้ไม่น้อยเลยนะ”

ชวี่หลิงจิบเหล้า หน้าเริ่มแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีและเริ่มมึนเมา นางหรี่ตายิ้ม “เจ้าเข้าใจอะไรที่ไหนกัน ข้าเป็นแค่เถ้าแก่เจ้าของร้านที่ปล่อยวาง สองปีมานี้ข้าขาดทุนไปกว่าสองล้านตำลึงเงินแล้ว เป็นเงินทุนจากบ้านเดิมทั้งนั้น”