ตอนที่ 1307 พี่เต้า

แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ภูเขาฉางซานสาดส่องลงสู่หุบเขาลึก เมฆเคลื่อนคล้อยสลับไปมา ขับเน้นให้เห็นยอดเขาหินที่ตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยว นกน้อยกระพือปีก สนเขียวตั้งตระหง่าน ท่ามกลางความเคลื่อนไหวและความสงบ มีใบไม้ร่วงหล่นลงมาเป็นจำนวนมาก ส่งเสียงกรอบแกรบสอดประสานไปตามสายลม

จั๊กจั่นลอกคราบ นกกระเรียนบินกลับรัง ส่งเสียงร้องที่ใสกระจ่างดังก้องไปทั่วขุนเขา เสียงก้องกังวานยังคงทิ้งท้ายไว้อย่างแผ่วเบา ทุกคนยังคงอาลัยอาวาส ทว่าก็พากันเดินลงจากเขาด้วยความรู้สึกที่ยังไม่เต็มอิ่ม ตั้งตารอคอยที่จะได้กลับมาอีกครั้งในคราวหน้า เมื่อกลับถึงเมืองหลวงก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว ทุกคนต่างกล่าวว่าเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย จึงบอกให้โจวหยวนไปจัดการเรื่องของตนเอง

โจวหยวนเข้าใจดี พวกนางกำลังให้พื้นที่ส่วนตัวแก่เขา ดังนั้น โจวหยวนจึงมาถึงตรอกแห่งใหม่ เคาะประตูบานหนักของคฤหาสน์หลังหนึ่ง พ่อบ้านเดินออกมาเปิดประตู มองสำรวจโจวหยวนตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วถามว่า “คุณชายท่านนี้มาหาใครหรือ?” ไม่ใช่ทุกคนที่เคยเห็นหน้าโจวหยวน แม้แต่ชาวเมืองหลวงที่ชอบดูเรื่องสนุกๆ ก็ทำได้เพียงเห็นร่างของเขาจากที่ไกลๆ ในยามที่เขาออกศึกหรือเดินทางกลับอย่างมีชัยเท่านั้น

โจวหยวนกล่าวว่า “ข้ามาหาเฒ่าหมี เจ้าไปทำงานของเจ้าเถอะ ไม่ต้องนำทางหรอก” การเรียกขานโฮ่วเหย่เช่นนี้ พ่อบ้านย่อมไม่กล้าขวาง โจวหยวนมาที่จวนโฮ่วอี้เป็นครั้งแรก สำรวจทิวทัศน์รอบๆ แต่ก็เกรงว่าจะดูเป็นการเสียมารยาทหากเดินเข้าไปในเรือนใน เผื่อว่าเฒ่าหมีกำลังทำเรื่องลับๆ ล่อๆ อยู่ เขาจึงตะโกนเรียกเสียงดังลั่น “เฒ่าหมี! เฒ่าหมี!”

“พี่เต้า! พี่เต้าอยู่ไหม!”