ตอนที่ 1329 ความแค้นลึกล้ำยิ่งกว่าห้วงทะเล

ปล่อยตัวออกไปสูดอากาศงั้นหรือ? ไม่มีทางเสียหรอก ติดต่อกันสองวันแล้ว อย่าว่าแต่ปล่อยตัวออกไปเลย แม้แต่อาหารหรือน้ำก็ยังไม่มีตกถึงท้อง ยอดฝีมือในยุทธภพหลายสิบคนเบียดเสียดกันอยู่ในบ้านหินจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อต้องทนหิวเช่นนี้ หลายคนก็เริ่มทนไม่ไหวแล้ว บ้านหินไม่มีหน้าต่าง มีเพียงแสงลอดผ่านช่องประตูไม้เข้ามาให้เห็นเล็กน้อย พอจะรับรู้การเปลี่ยนแปลงของท้องฟ้าได้บ้าง ความฮึกเหิมของฉู่เฟยฝานก็ถูกบั่นทอนจนหมดสิ้น สภาพของเขาตอนนี้ราวกับมะเขือม่วงที่ถูกน้ำค้างแข็งเกาะ นอนซมอย่างอ่อนระโหยโรยแรง

เขาพึมพำ “น้องชายเอ๋ย ต่อให้... ต่อให้ปล่อยออกไปสูดอากาศ ร่างกายที่อดข้าวมาสามวันของข้า ก็คงว่ายน้ำไม่ไหวแล้วล่ะ” บทบาทของจางเฟยคือความสงบนิ่ง แน่นอนว่าอาจจะเรียกได้ว่าอ่อนแรง เขากล่าวเสียงเบา “ไม่มีทางปล่อยให้พวกเราตายหรอก พวกเรามีค่า เงินสำคัญกว่าชีวิตของพวกเราเสียอีก”

“อย่างมากก็อีกหนึ่งวัน พวกมันต้องเอาของกินมาให้แน่ ต่อให้เป็นอาหารหมูอาหารหมา อย่างน้อยก็ต้องประคองให้พวกเรามีชีวิตอยู่” ฉู่เฟยฝานหอบหายใจกล่าว “ตอนนี้ต่อให้เป็นอาหารหมู ข้าก็ต้องกินแล้ว”

จางเฟยเดาไม่ผิด มีของกินมาให้จริงๆ และก็เป็นอาหารหมูจริงๆ มันคือรำข้าวต้มผสมกับเศษอะไรก็ไม่รู้เละเทะไปหมด คนละชามเล็กๆ พอประทังชีวิตได้ แต่ไม่มีทางอิ่ม ฉู่เฟยฝานซดรวดเดียวหมดเกลี้ยง รู้สึกทรมานแทบตาย แต่กระเพาะกลับประท้วงว่าแค่นี้มันไม่ยาไส้เลยสักนิด ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น เขาก็รู้สึกว่ามีคนมาสะกิดแขน พอหันไปมอง สิ่งที่เห็นคือ... ชามสีดำสนิท มือที่หยาบกร้าน น้ำแกงที่ขุ่นมัว และ... ดวงตาที่สว่างไสว

“เจ้า...” เขาเพิ่งจะเอ่ยปาก จางเฟยก็ขัดขึ้นว่า “อย่ามัวลังเล ความหวังของพวกเราทั้งหมดฝากไว้ที่ท่าน ท่านต้องกินให้อิ่ม” ในเวลาเดียวกันนั้น มือใหญ่หลายคู่ก็ประคองชามที่บิ่นร้าว บรรจุน้ำแกงขุ่นมัว ยื่นมาตรงหน้าฉู่เฟยฝาน แสงสว่างน้อยมาก แทบจะมองอะไรไม่เห็น ภาพตรงหน้าค่อยๆ พร่ามัวลง