บทที่ 133 ลูกแกะแห่งตระกูลใหญ่

ในฤดูร้อนที่ร้อนระอุ น้ำชาไม่ควรจะร้อนจนเกินไป มิฉะนั้นดื่มไปเพียงสองสามอึกเหงื่อก็คงท่วมกาย

โม่เซียงเป็นคนใส่ใจรายละเอียด อุณหภูมิของน้ำชาจึงกำลังพอดี ไม่ร้อนไม่เย็น ดื่มแล้วชื่นใจ

ทว่าจ้าวเจียนเจียกลับรู้สึกขมขื่น เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา นางพบว่าตนเองช่างไร้เดียงสาและเขลาเบาปัญญา ซ้ำยังชอบทำตัวไร้เหตุผล

เรื่องการช่วยเหลือครอบครัวมหาปราชญ์ในวันนี้ กระแทกใจนางอย่างรุนแรง ที่แท้ในแวดวงขุนนาง ชีวิตคนช่างไร้ค่าปานนั้น จะไม่ช่วยคนทั้งตระกูลก็ทำได้หน้าตาเฉย

เมื่อนึกถึงท่าทีต่อต้านการเป็นขุนนางของโจวหยวนในตอนแรก เห็นได้ชัดว่าเขารู้ซึ้งถึงเรื่องราวเหล่านี้ดี แต่นางกลับทำตัวเป็นสตรีโง่เขลาที่ไม่ประสีประสาต่อโลก