ตอนที่ 1335 ดอกไม้

สายลมยังคงพัดผ่าน สายลมแห่งมหาสมุทรแห่งนี้ ไม่เคยหยุดพักมาตั้งแต่โบราณกาล เกลียวคลื่นแห่งมหาสมุทรแห่งนี้ ก็สั่นไหวอย่างเป็นนิรันดร์ ลมและน้ำเหล่านี้ เชื่อมโยงแผ่นดินเข้ากับแผ่นดิน เชื่อมโยงประเทศเข้ากับประเทศ และเชื่อมโยงชาติพันธุ์เข้ากับชาติพันธุ์ นี่คือเส้นทาง คือถนน คือเส้นทางเดินเรือแห่งชีวิตที่แลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน เรือรบประจัญบานและปืนใหญ่มาบรรจบกันที่นี่ ผู้คนเข่นฆ่ากันจนเลือดนองพื้น

โจวหยวนมองออกไปในทะเล ในใจมีความรู้สึกสะท้อนใจอย่างประหลาด หลี่อวี้หวันยืนอยู่เคียงข้างเขา นางมองออกไปในทะเลเช่นกัน มุมปากประดับด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข เพียงแค่ได้ยืนเคียงข้างโจวหยวน นางก็พึงพอใจมากแล้ว

“ข้าก็เสียใจนะ” น้ำเสียงของนางแผ่วเบา สายลมพัดพาถ้อยคำนั้นมาสู่โสตประสาทของโจวหยวน “โครยอเดินทางล้มลุกคลุกคลานมาจนถึงทุกวันนี้ ยากลำบากเหลือเกินกว่าจะเห็นความหวังเล็กๆ น้อยๆ ได้ส่งออกโสมและสมุนไพรไปบ้าง แต่กลับถูกปล้นไปหลายครั้งหลายครา”

“ข้าส่งกองทัพเรือที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดไปคุ้มกัน กลับถูกเล่นงานเสียจนยับเยิน เกือบเอาชีวิตไปทิ้งกลางทะเล”

“ข้าคับแค้นใจ ข้านึกคิด... พวกเราเพียงแค่อยากใช้ชีวิตให้ดีขึ้นเท่านั้นเอง สิ่งนี้ผิดตรงไหน? ข้าไปทำร้ายใครหรือ?”