ตอนที่ 1336 การสำแดงเดช

ทลายตรวนที่พันธนาการไว้หรือ? โจวหยวนยิ้มขื่นอย่างจนใจ ความจริงแล้วอาจารย์ไม่ได้มีตรวนที่พันธนาการหรอก เป็นยุคสมัยต่างหากที่มีตรวนพันธนาการอยู่ และตรวนตามประเพณีของยุคสมัยนี้ ไม่ได้ทลายได้ด้วยกำลังแรงกาย แต่สิ่งที่จำเป็นต้องมีคือการหล่อหลอมและปฏิรูปทางวัฒนธรรมอย่างยาวนาน บนผืนแผ่นดินที่มีศีลธรรมจารีตประเพณีแข็งแกร่งดุจหินผาเช่นนี้ การจะเปลี่ยนแปลงความคิดของผู้คนในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น ไม่ต่างอะไรกับการเพ้อฝัน แต่โชคดีที่ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนทุกคน เปลี่ยนแค่อาจารย์เพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว

โจวหยวนหันกลับไปมองซูโยวจื่อ แล้วหัวเราะเสียงดัง “ท่านอาจารย์ ไม่ได้พบกันนานเลยนะ ศิษย์คิดถึงท่านเหลือเกิน!” เขารีบถลาเข้าไปกอดอาจารย์ไว้ในอ้อมแขนโดยไม่เปิดโอกาสให้ทักท้วง ซูโยวจื่อตกใจโพล่งรีบผลักเขาออกทันที ขมวดคิ้วกล่าว “ทำบ้าอะไรของเจ้า คิดถึงก็คิดถึงไป แต่อย่าได้ลืมเลือนสัมมาคารวะ”

โจวหยวนหัวเราะ “นี่แหละคือสัมมาคารวะ เพียงแต่ไม่ใช่ธรรมเนียมของต้าจิ้นเรา แต่เป็นธรรมเนียมของชาวตะวันตกต่างหาก”

“ก็แค่การกอดกัน ท่านอาจารย์ทำไมถึงปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ล่ะ? หรือว่าทำผิดแล้วร้อนตัว?” ซูโยวจื่อถาม “ทำผิดร้อนตัวเรื่องอะไร?” โจวหยวนกล่าว “ในใจท่านอาจารย์มีความรู้สึกพิเศษต่อศิษย์อยู่ใช่ไหมล่ะ ถึงได้ไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับอ้อมกอดเพียงครั้งเดียว”

ซูโยวจื่อแค่นเสียงฮึหนึ่งที จากนั้นก็ส่ายหน้ากล่าวว่า “หยวนอี้จื่อ ลูกไม้ออดอ้อนตื๊อเซ้าพวกนั้นใช้กับอาจารย์ไม่ได้ผลหรอกนะ อาจารย์...” โจวหยวนพูดขัดขึ้นทันที “พี่สาวเซิ่งหมู่รู้ไหมว่า ตอนที่ท่านอาจารย์อยู่เขตตะวันตก ท่านเคยรับปากกับศิษย์ว่าจะอยู่เคียงข้างศิษย์ไปชั่วชีวิต”