ตอนที่ 1347 ยามวิกฤตแห่งความเป็นความตาย

ฝ่ามือของเค่อลั่วตี๋ย่าชื้นไปด้วยเหงื่อ นางพยายามซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อเพื่อปกปิดความตื่นเต้นของตนเอง ทว่าหัวใจที่เต้นรัวทำให้ลมหายใจหอบถี่ แต่ในขณะเดียวกัน นางก็สัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นและเลือดในกายที่กำลังสูบฉีด การที่นางสามารถแสดงบทบาทต่อหน้าบุคคลสำคัญได้อย่างยอดเยี่ยมเช่นนี้ เป็นความสำเร็จที่นางไม่เคยรู้สึกมาก่อน ด้วยเหตุนี้ นางจึงเริ่มมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น

เมื่อเห็นโรเจียร์ยืนรออยู่ข้างหน้า นางก็เข้าสู่โหมดการแสดงโดยธรรมชาติ นางรีบก้าวเข้าไปหาแล้วแอบกัดลิ้นตัวเองเบาๆ ความเจ็บปวดทำให้นางสะดุ้งสุดตัวและสัญชาตญาณทำให้ดวงตาของนางคลอไปด้วยน้ำตา สภาพอารมณ์กำลังพอดี! นางเดินไปหยุดตรงหน้าโรเจียร์แล้วกล่าวเบาๆ ว่า “ท่านนาวาโท ในโลกที่ซับซ้อนใบนี้ การมีชีวิตอยู่ช่างยากเย็นเหลือเกิน ท่านว่าจริงไหม?”

น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย เนื่องจากความเจ็บที่ลิ้นทำให้การออกเสียงตะกุกตะกัก ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาทำให้นางดูน่าเวทนายิ่งนัก โรเจียร์รู้สึกว่าลำคอของเขาฝืดเคือง เขาตะโกนเสียงต่ำทันที “ท่านผู้หญิง ท่านไปเจออะไรมา? เขาทำอะไรท่าน!”

เค่อลั่วตี๋ย่าส่ายหน้าช้าๆ ถอนหายใจ “ข้าเพียงแค่รู้สึกท้อแท้กับชีวิตเท่านั้นเอง ข้าไม่ได้มีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่โตอะไร ข้าเพียงแค่อยากให้ลูกสาวของข้ามีชีวิตที่ดีขึ้น อยากเพียงหาเงินสักเล็กน้อยเพื่อให้ชีวิตไม่ต้องเร่ร่อนไปวันๆ คำขอนี้มันเกินไปหรือ?”

“ไม่เกินไปเลย!” โรเจียร์กล่าวเสียงขรึม “ท่านผู้หญิง สิ่งที่ท่านทำคือความมุ่งมั่นที่น่ายกย่อง หรือถึงขั้นเป็นความมุ่งมั่นที่สูงส่งเลยด้วยซ้ำ ผู้หญิงจำนวนมากต่างเฝ้าจ้องแต่จะเอาเงินทองของชายอื่นโดยไม่อยากลงแรง แต่ท่านกลับกำลังต่อสู้ด้วยหยาดเหงื่อของตนเอง ท่านควรค่าแก่การสรรเสริญ”