ตอนที่ 1401 ยอมรับลิขิตฟ้า

โจวหยวนมีแผนการอยู่แล้ว เรื่องการรบ จะรบอย่างไร รบถึงระดับไหน เขาได้คำนวณอย่างละเอียดและวางหมากไว้มากมาย ไม่กล้าพูดว่ามั่นใจเต็มร้อย แต่ก็มีโอกาสชนะเกินครึ่ง อย่างน้อยก็ไม่มีทางพ่ายแพ้ยับเยิน แต่สถานการณ์ความเป็นจริงในปัจจุบัน ทั้งเพื่อนร่วมงาน ครอบครัว และเพื่อนฝูง ล้วนไม่สนับสนุน

โจวหยวนไม่โทษใคร ไม่โทษจางเทาที่ใช้ลูกไม้เหล่านั้น ในฐานะเสนาบดีกรมพระคลัง เขาเข้ามารับช่วงต่อในเวลาที่ยากลำบากที่สุด และงานที่ทำก็ยากที่สุด เขาไม่โทษเจียนเจียและคนอื่นๆ เพราะตัวเขาเองก็ปรารถนาการอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา อยากใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลและมีความสุข ความทุกข์จากการพลัดพราก เขาเองก็ทนมามากพอแล้ว

ดังนั้น ท่ามกลางความสับสน โจวหยวนจึงมาที่หอเงินไห่ทง ชวีหลิงนวดคอตัวเองพลางเดินออกมา มองไปรอบๆ ก่อนจะลดเสียงลงกล่าวว่า "ท่านบ้าไปแล้วหรือ ไม่กลัวถูกคนจำได้หรือ..." โจวหยวนยิ้ม "ก็คิดถึงเจ้านี่นา เลยมาดูว่าช่วงนี้เหนื่อยไหม"

สีหน้าของชวีหลิงลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยื่นมือไปแตะหน้าผากโจวหยวน "ก็ไม่ได้ตัวร้อนนี่ ทำไมถึงเลอะเลือนล่ะ เมื่อคืนเราเพิ่งเจอกันเองนะ ท่านทำเหมือนเราไม่ได้เจอกันมานานมาก" โจวหยวนถลึงตา "ข้าเป็นห่วงเจ้าไม่ได้หรือไง!”

“ได้สิ ย่อมได้อยู่แล้ว!" ชวีหลิงหัวเราะ หรี่ตากล่าวว่า "แต่ท่านก็เห็น หอเงินไห่ทงคนแน่นขนัด แต่ละวันข้าต้องตรวจสอบและอนุมัติเงินจำนวนมาก เหนื่อยแทบขาดใจ”