ตอนที่ 1407 ไม่มีกลยุทธ์

ในที่สุดร่วนจื่อก็รอดพ้นจากชะตากรรมอันแสนทรมาน นางต้องสอนระบบสัญญาณธงชุดใหม่ให้แผนกข่าวกรองภายในเวลาไม่กี่วันต่อจากนี้ ส่วนโจวหยวนก็เริ่มวางแผนงานชิ้นใหม่ เขาเรียกโอวหยางกงและเซี่ยสือตุนมาพบ สั่งให้พวกเขาออกเดินทางล่วงหน้าเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับศึกใหญ่

จากนั้นก็คือการรอคอยอันยาวนาน รอคอยจังหวะเวลาที่เหมาะสม ในวันที่สิบสามเดือนสิบเอ็ด ร่วนจื่อสอนจนเสร็จสิ้นและเหนื่อยล้าจนแทบขยับตัวไม่ได้ แน่นอนว่านักวิทยาศาสตร์ผู้รักการค้นคว้าอย่างนาง ก็อดไม่ได้ที่จะลงมือทำการทดลองด้วยตนเองเพื่อเก็บข้อมูล นางจึงอดไม่ได้ที่จะรำพึงว่า “มนุษย์นี่น่ากลัวจริงๆ”

เพราะฟ้าใกล้สว่างแล้ว แต่เสี่ยวเหยา (ซิงเหยา) ยังคงต่อสู้ราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย “ความแตกต่างระหว่างสภาพร่างกายของคนเรานี่ช่างมหาศาลจริงๆ ข้าทำได้เพียงสองเค่อ (หนึ่งชั่วโมง) เท่านั้น แต่เสี่ยวเหยาทำไปได้เกือบครึ่งชั่วยาม และหลังจากพักเพียงสั้นๆ ก็ต่อได้อีกครึ่งชั่วยาม”

“เรื่องนี้ต้องมีความลับบางอย่างอยู่แน่ๆ ไว้ข้าจะวิเคราะห์อย่างละเอียดทีหลัง” นางพึมพำพร้อมกับจดบันทึกอย่างตั้งใจ

ส่วนเสี่ยวเหยาผลักโจวหยวนออกไปพลางกล่าวว่า “ยัยเด็กซื่อบื่อนี่จ้องพวกเราอยู่ตลอดเวลา เรื่องแบบนี้มันมีอะไรน่าดูนักหรือ?” โจวหยวนกล่าวว่า “นางเป็นคนอุทิศตนเพื่อวิทยาศาสตร์ เจ้าไม่ต้องไปสนใจหรอก ทำหน้าที่ของเจ้าต่อไปเถิด” เสี่ยวเหยาโบกมือ “พอแล้ว อิ่มแล้ว ความโหยหาหายไปหมดแล้ว ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าจะนอน” โจวหยวนเบิกตากว้าง “เจ้าเพิ่งบอกเองไม่ใช่หรือว่าจะสู้จนถึงเช้า ทำไมถึง...” เขาสงบคำพูดลงเพราะพบว่าเสี่ยวเหยาหลับไปจริงๆ เสียแล้ว ช่างเป็นคนที่เรียบง่ายจนน่าอิจฉา! ตรงไปตรงมาและน่ารักดีแท้!