ตอนที่ 1417 รุ่งอรุณแห่งทะเลเลือด

การระดมยิงโต้ตอบกันในศึกครั้งนี้เรียกได้ว่าสาหัสยิ่งนัก เรือรบทุกลำได้รับความเสียหายหนัก เรือเหิงเกาและเรือเหิงยงแทบจะจมลงสู่ก้นทะเล เหล่านักรบนับไม่ถ้วนทุ่มเทชีวิตเพื่อดับไฟ ซ่อมแซมเรือ และช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ แม้จะถอยออกจากสมรภูมิแล้ว แต่ก็ไม่มีเวลาพักผ่อนแม้แต่น้อย

เนื่องจากสถานการณ์คับขัน หน่วยพยาบาลมีกำลังคนไม่เพียงพอ ทหารที่บาดเจ็บสาหัสบางนายไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงทีและกำลังอยู่ในภาวะวิกฤต ด้วยเหตุนี้ ซูโยวจื่อและหลี่อวี้หวันจึงต้องลงมือเอง พวกนางรีบรุดไปตามเรือรบแต่ละลำ ใช้กำลังภายในช่วยรักษาชีวิตและยื้อเวลาให้เหล่าทหารเอาไว้

โจวหยวนยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ จ้องมองไปข้างหน้าอย่างไม่วางตาเพื่อรอคอยกองกำลังสนับสนุน ยามค่ำคืนมืดมิดและหนาวเหน็บ คลื่นยักษ์ถาโถม เวลาผ่านไปทีละนาที จิตใจของเขาก็ยิ่งตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ แผนการดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เหลือเพียงก้าวสุดท้ายที่สำคัญที่สุด ห้ามพลาดเด็ดขาด

เนี่ยไจ้หรงเดินมาข้างกายเขา เขาหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า สายลมทะเลปะทะใบหน้าแต่ไม่อาจพัดพาเอาความเหี่ยวย่นบนใบหน้าที่แฝงไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งออกไปได้ เขารำพึงว่า “จอมทัพ เราใกล้จะชนะแล้วใช่ไหมขอรับ?” โจวหยวนพยักหน้า “หวังว่าเราจะใกล้ชนะแล้ว” เนี่ยไจ้หรงกล่าวว่า “ข้ามีความรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ อย่างบอกไม่ถูก” โจวหยวนหันไปมองเขาด้วยความสงสัย

เนี่ยไจ้หรงเช็ดคราบสกปรกบนใบหน้า แต่กลับยิ่งเลอะเทอะกว่าเดิม เขามองดูมือที่หยาบกร้านและมืดดำของตนพลางหัวเราะออกมา เขาส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่เคยเห็นสงครามเช่นนี้มาก่อน ไม่เคยเลยจริงๆ”