บทที่ 152 พระราชโองการ

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผืนแผ่นดิน ลบร่องรอยฝนที่ตกหนักเมื่อคืนจนหมดสิ้น สายลมอ่อนพัดพาความเย็นสบาย วันใหม่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วปลุกคนในห้องให้ตื่นจากนิทรา แต่ยังไม่กล้าลืมตาตื่น

โจวหยวนมองดูแพขนตาที่สั่นระริกของจ้าวเจียนเจีย อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา จุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากนาง "ตื่นได้แล้ว"

จ้าวเจียนเจียไม่ตอบ แต่ลมหายใจที่ถี่รัวฟ้องว่านางแกล้งหลับต่อไปไม่ไหวแล้ว

"ว้าย!"