บทที่ 156 ดั่งดวงดาวที่เคลื่อนคล้อย

ชีวิตคนเรายากนักที่จะได้พบกัน ดั่งดวงดาว เซิน และ ซาง ที่มิอาจโคจรมาบรรจบ

แม้จะใช้เวลาในหลินอันไม่นาน แต่ก็ได้พบผู้คนมากมาย ได้รู้จักสหายหลายคน

โดยเฉพาะหลี่เจ้าลู่ น้ำตาของเขาในคืนนั้น ทำให้โจวหยวนรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก

ยุคนี้ยังมีขุนนางตงฉินอยู่ แต่ด้วยความเน่าเฟะที่หมักหมมมาสี่ร้อยปีของต้าจิ้น ระบบราชการฟอนเฟะ แม้แต่คนดีก็ยังทำงานลำบาก

ราชสำนักตกอยู่ในกำมือของสามพรรคใหญ่ ที่มัวเมาแต่ในลาภยศและอำนาจ หลงลืมความทุกข์ยากของราษฎรไปจนหมดสิ้น