บทที่ 167 เชือดไก่ให้ลิงดู

ก่วนต้าหย่งอาจจะไม่ฉลาดนัก แต่ด้วยร่างกายใหญ่โตราวกับยักษ์ปักหลั่น ก็เพียงพอที่จะข่มขวัญผู้คนในที่นั้นได้

เมื่อเขาโยนเฉาหนิงลงพื้น คนอื่นๆ ต่างถอยกรูด หน้าซีดเผือด ไม่กล้าขยับเข้ามาใกล้

พวกที่เคยประจบสอพลอเฉาหนิงเหมือนสุนัขรับใช้ บัดนี้เงียบกริบไม่กล้าปริปากแม้แต่คำเดียว

"ข้าจะฆ่าแก!"

เฉาหนิงตะโกนอย่างกราดเกรี้ยวบนพื้น "ข้าจะฆ่าแกให้ได้! ไอ้สวะ! ทหาร! ไอ้แซ่อู่ ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน! มาช่วยข้าเดี๋ยวนี้!"