บทที่ 193 รู้จักอายแล้วจึงกล้าหาญ

ในความเลือนลาง สับสน กึ่งหลับกึ่งตื่น คล้ายว่าโจวหยวนจะได้ยินเสียงร้องไห้ของเจียนเจีย เสียงพูดคุยของเสี่ยวอิ่ง และเสียงพึมพำของจื่อเยวียน

การหลับใหลครั้งนี้ราวกับผ่านไปนับอนันตกาล แต่ก็เหมือนเพิ่งผ่านไปเพียงครู่เดียว

ในที่สุด สติก็ค่อยๆ ปีนป่ายขึ้นมาจากหุบเหวแห่งความมืดมิด ขึ้นสู่พื้นผิว สัมผัสได้ถึงแสงแดดอันเจิดจ้า

แสงแดดแยงตาจนต้องหยีตาลง รู้สึกเจ็บปวดและคันยุบยิบไปทั่วทั้งร่าง เขาครางเสียงเบา "เจียนเจีย... เจียนเจีย..."

"อ๊ะ! ตื่นแล้ว! ตื่นแล้ว!"