บทที่ 196 เหลือแค่หน้าเท่านั้นที่ยังสะอาด

หิมะโปรยปราย ย้อมเสินจิงจนขาวโพลนไปทั้งเมือง

หวังอ๋างวางร่มกระดาษน้ำมันลงที่ขอบหน้าต่าง ร่างกายสั่นสะท้าน ปัดหิมะออกจากตัว บ่นพึมพำ "อากาศหนาวชะมัด ฤดูหนาวทางเหนือนี่โหดร้ายจริง"

ว่าแล้วก็เงยหน้าขึ้นเห็นเด็กสาวนั่งอยู่บนหลังคา ยิ้มกล่าว "เสี่ยวอิ่งเอ๋ย อย่าตากหิมะอยู่ข้างบนเลย ลงมากินของอร่อยๆ ดีกว่า"

เสี่ยวอิ่งเอียงคอลงมามอง "ตาแก่ อย่ามายุ่งกับข้า"

หวังอ๋างแทบสำลักอากาศ ข้ายังไม่ถึงสี่สิบเลยนะ ทำไมกลายเป็นตาแก่ไปแล้ว?