บทที่ 202 ชุมนุมบทกวีบัณฑิตใหม่

หิมะโปรยปราย ทิศตะวันออกเริ่มปรากฏแสงแรกแห่งรุ่งอรุณ

ในตรอกเงียบสงัดไร้ผู้คน ทั้งสองจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม ปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกที่อัดอั้นไว้

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดโจวหยวนก็ค่อยๆ ผละออก หอบหายใจถี่

ไฉ่หนีมองโจวหยวนด้วยสายตาหวานเชื่อม ยิ้มละมุนอย่างหลงใหล

นางพึมพำ "คุณชายยังลืมข้าไม่ลงจริงๆ บทกลอนในอดีตเหล่านั้น ไม่ใช่คำลวง"