บทที่ 220 สิ้นหวังแต่ไม่ยอมแพ้

ที่ตีนเขาเป่ยซาน ควันดำทะมึนลอยโขมงขึ้นสู่ท้องฟ้า แม้จะไม่กว้างนัก แต่ก็เด่นชัด

สยงคว่อไห่รู้ดีว่าคงเกิดเรื่องขึ้นแล้ว เขาไม่รีรออีกต่อไป ตะโกนเสียงเข้ม "ถึงอ๋องจิ่งจะล่าสัตว์อยู่ที่นี่ ก็ไม่เกี่ยวกับคดีของเรา รีบเปิดทางให้เราเข้าไปเดี๋ยวนี้"

องครักษ์ถือป้ายคำสั่งอ๋องจิ่ง ตอบเสียงเรียบ "ใต้เท้าสยง อย่าทำให้พวกลำบากใจ ท่านอ๋องกำลังอารมณ์ดี ถ้าพวกท่านบุกเข้าไปทำสัตว์ตื่น จะรับผิดชอบไหวหรือ?"

สยงคว่อไห่นิ่งคิดครู่หนึ่ง สูดหายใจลึก แล้วชักดาบออกมาทันที "ถ้ายังไม่ยอมหลีกทาง ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ ถ้าเสียการใหญ่ ข้าจะเอาหัวเจ้าไปรับผิด!"

องครักษ์หน้าเปลี่ยนสี ถอยหลังไปหลายก้าว "ใต้เท้าสยงแน่ใจหรือว่าจะล่วงเกินท่านอ๋อง!"