บทที่ 221 ก็แค่สายลมและเกล็ดน้ำค้าง

เปลวเพลิงแดงฉานย้อมท้องฟ้า ยามพลบค่ำดูหดหู่และสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม

ผู้ไล่ล่าหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ไฟป่ากลับไล่ตามมาติดๆ

โชคดีที่ฟ้ายังปรานี หิมะตกหนักต้อนรับรัตติกาล เกล็ดหิมะเท่าขนห่านโปรยปรายลงมา

ความเหนื่อยล้า ความหิวโหย ความหนาวเหน็บ และความเจ็บปวดถาโถมเข้ามา องค์หญิงฉินสุ่ยที่อ่อนแออยู่แล้ว เริ่มครองสติไม่อยู่ ในที่สุดก็ทนความง่วงไม่ไหว ซบหน้าลงบนไหล่ของโจวหยวน สองแขนโอบรอบคอเขา แล้วผล็อยหลับไป

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน รู้สึกเพียงว่าหลับสบายและเต็มอิ่มอย่างประหลาด