บทที่ 223 ลมเหนืออันหนาวเหน็บ

แคบก็แคบ ง่ายๆ จนถึงขั้นหยาบ ทั้งหนาวทั้งสกปรก

องค์หญิงฉินสุ่ยไม่เคยต้องค้างคืนในที่แบบนี้มาก่อน แต่พอตื่นขึ้นมา นางกลับรู้สึกสดชื่นเต็มเปี่ยม ราวกับไม่เคยนอนหลับได้เต็มอิ่มขนาดนี้มาก่อน

ที่พักชั่วคราวแห่งนี้หาข้อดีอะไรไม่ได้เลย แต่มันกลับมอบความอบอุ่นและความปลอดภัยที่หาที่ไหนเปรียบไม่ได้

นางกอดเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่ห่มกายไว้แน่น ก้มหน้าสูดดมกลิ่นอายของชายหนุ่มบนเสื้อนั้นลึกเข้าไปในปอด ราวกับอยากจะประทับกลิ่นของเขาไว้ในความทรงจำ

จากนั้นนางก็คลานออกมาจากเพิงพัก เห็นชายหนุ่มกำลังนั่งย่างเนื้อกระต่ายอยู่ท่ามกลางหิมะ