บทที่ 227 ความทะเยอทะยานที่ไม่อาจซ่อนเร้น

"สิ่งที่ปกปิดยากที่สุดในโลก ก็คือความทะเยอทะยาน"

โจวหยวนจ้องมองเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำในป่าเขา แววตาเป็นประกาย

เขาถอนหายใจช้าๆ "สำหรับคนส่วนใหญ่ อ๋องจิ่งอาจเป็นเพียงอ๋องผู้รักสนุก หรือ 'ท่านอ๋องผู้เปี่ยมสุนทรียะ' เขาเป็นหนอนหนังสือ แต่งกลอนได้ เข้าใจศิลปะวัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมพื้นบ้าน เรียกได้ว่ารอบรู้"

"ขณะเดียวกัน เขาก็เชี่ยวชาญการกินดื่มเที่ยวเล่น ถนัดทั้งเตะลูกหนัง ล่าสัตว์ ยิงธนู ขี่ม้า หรือแม้กระทั่งเที่ยวหอนางโลม ใช่ไหม?"

เย่ชิงอิงขมวดคิ้ว "แล้วมันมีปัญหาตรงไหน? ดูยังไงเขาก็เป็นแค่อ๋องเจ้าสำราญคนหนึ่ง!"